Vals spel

Liberalisme is gebouwd op de veronderstelling dat ieder mens een individu is. Wij hebben onze eigen behoeften en verlangens en zouden zo vrij mogelijk moeten zijn om die behoeften en verlangens te bereiken, als ze de ander maar niet schaden. De overheid moet alleen bestaan om ervoor te zorgen dat dit systeem in stand wordt gehouden en dient dus zo minimaal mogelijk te zijn. Als jij en ik kunnen handelen, dan doen we dat. Hebben we niets om te handelen, dan varen we als twee schepen in verschillende richtingen van elkaar af. Een liberalisme van dit soort is wat we in Nederland hebben: geatomiseerde groepen die zichzelf slechts als individu zien in het universum. Wie is immers nog de Nederlander? Volgens koningin Máxima bestaat de Nederlander niet. Volgens hoogleraar Hans Boutellier lijden we aan een identiteitscrisis. Volgens Boutellier sprokkelt “ieder mens … zijn eigen identiteit bij elkaar… ontzuiling en individualisme hebben geleid tot een verbrokkelende cultuur. Een cultuur waarin de mensen zelf hun identiteit vormen, zonder groot verhaal.” Dat is het verhaal van Nederland en wellicht een algemene trend in de Westerse wereld. Culturele libertariërs. Dit zijn wij als Nederlands volk algemeen gezien geworden. De grove fout wordt gemaakt wanneer wij dit vertalen naar de wereld als geheel en niet-Nederlanders als gelijken gaan zien. De ogenschijnlijke naïviteit van modern links is een goede verbeelding hiervan. Ze begrijpen niet dat de rest van de wereld niet ontworteld en hyper individueel is. Zo betogen bepaalde Nederlanders dat de hoofddoek een teken van feminisme is, omdat het gedragen wordt conform de vrije keus (liberalisme) en dus geen probleem vormt voor onze maatschappij. Wat zij absoluut niet zien, is dat de Mohammedaanse vrouw de hoofddoek draagt, omdat ze onderdeel is van een groter gemeenschap, de Oemma. De Oemma staat niet synoniem aan het liberale Westen, sterker nog, het is een volledig andere wereld. Een vrouw die een hoofddoek draagt, is geen voorbeeld van een liberale vrije keus, maar van loyaliteit aan een voor ons vreemde wereld. Natuurlijk is het haar vrije keus, haar keus om trouw te zweren aan haar groep. Ook de moderne rechtse benadering tot de islam is verbolgen. Zij zien dat Mohammedanen niet liberaal zijn en hun loyaliteit niet hebben op de plaats waar het volgens rechts zou moeten zijn. Daarom komen ze met een ander voorstel: de Mohammedanen moeten liberaal worden! Autoritaire familiestructuren, collectivisme en groepsidentiteit moeten worden verwijderd en de nu voormalige Mohammedanen moeten net zo ontworteld en hyperindividualistisch worden als wij Nederlanders zijn. Ze mogen geen binding hebben met een volk, met een geloof, met een geestelijkheid, met gelijkgestemden, maar moeten hun kroost zo vrij mogelijk opvoeden. Op een hoefijzer zouden zowel modern links als modern rechts aan de uiteinden staan, dicht bij elkaar. Bij geen van beide komt de gedachte op dat het wellicht Nederland en het Westen zelf zijn waar iets mis mee is. Onze naïviteit om de wereld te zien door een bril van individualisme is onze zwakte. De Frans-Egyptische esoterisch schrijver René Guénon begreep dit toen hij voorspelde dat, indien het Westen ten onder zou gaan, het opgeslorpt zou worden door de dichtstbijzijnde wereld, in dit geval de islam (hij bekeerde zich zelf tot het soefisme). Zijn voorspelling lijkt steeds waarschijnlijker te worden nu autochtone Nederlanders zich bekeren tot de islam, het boeddhisme, en andere vreemde geloven (over het vreemd zijn van het boeddhisme valt te discussiëren). Een gedeelte van de bevolking raakt gedesillusioneerd door het ontworteld-zijn, waardoor ze hun heil in een andere wereld zoeken. Het andere gedeelte houdt radicaal vast aan het liberalisme en vrijheid als hoogste goed. Weer een ander gedeelte vervalt definitief in het nihilisme en gaat als kip zonder kop de rest van het zinloze leven tegemoet.

Wat wij als Nederlanders en masse niet begrijpen, is dat ons liberalisme ons zo ontzettend kwetsbaar maakt door een (blijkbare) tegenstrijdigheid in de ideologie. Wat doe je namelijk wanneer een groep binnen de individualistische samenleving vals speelt? Wat als er individuen zijn die zich voordoen als individuen, maar stiekem samenspelen als groep? Wat doe je in Nederland als Nederlanders geatomiseerd zijn, maar Turken samenwerken als een sterke en verenigde groep? Juist, we doen niets, want iedereen is toch een individu? We mogen mensen toch niet afrekenen op hun ras/etniciteit/huidskleur/geloofsovertuiging/geslacht/geaardheid? Dat staat toch in de grondwet? Onze grondwet is geen natuurwet, het werkt alleen als de burgers zich eraan houden. Wanneer individuen zich als groep opwerpen, faalt onze grondwet hopeloos. Hoeveel rechtszaken zijn er geweest tegen Turken/Marokkanen/Afrikanen/Hindoestanen/Joden/Chinezen/Polen die de voorkeur aan hun eigen groep geven en in hun belang handelen? Onze opgelegde blindheid voor alle vormen van onderscheid is onze ultieme zwakte, want wij zullen daardoor nooit in staat zijn ons te verweren tegen verenigde vreemde groepen. Hoewel we de valsspelers ideologisch gezien moeten uitbannen, kan dit niet doordat dezelfde ideologie ons deze blindheid heeft opgelegd. Daardoor leven we in een voortdurende tegenstrijdigheid die maar niet opgelost wordt.

Er zijn een aantal mogelijkheden waarop de valsspelers aangepakt kunnen worden en we onze redelijk individualistisch en liberale samenleving kunnen redden. De eerste is de burgerlijke, namelijk burgerlijk nationalisme. Verban de Islam, verplicht mensen om individualisten te worden, laat alleen individuen toe die bereid zijn hun trouw jegens hun eigen groep te verwaarlozen. Bindt mensen aan het individualisme en pak ze aan als ze als groep spelen. Zodanig worden valsspelers aangepakt en blijft de individualistische liberale samenleving. Echter is het probleem niet opgelost: Nederlanders en “nieuwe” Nederlanders (niet mijn woord) zijn nog steeds geatomiseerd en een gedeelte van de bevolking zal nog steeds vallen tot nihilisme en alsnog vallen voor vreemde werelden. De burgerlijke oplossing zal het vraagstuk slechts deels verhelpen, maar niet oplossen. Een andere oplossing is volksnationalisme. Zet de verblindende liberale bril af en zie de wereld voor wat het is: een collectie van families, dorpen, steden, streken, landen, volkeren, vrienden, collega’s, continenten, rassen, geloven et cetera. Het is geen verzameling van individuen. Een samenleving die zich voordoet als een collectie van individuen houdt zichzelf voor de gek. In plaats van de wereld te liberaliseren kan Nederland, en het Westen in het grotere plaatje, zichzelf weer als groep beschouwen. Wij, Nederlanders, zijn verenigd en handelen in het belang van ons volk. Zo vormen wij een sterke en verenigde groep dat zich niet zo makkelijk laat manipuleren door valsspelers. Dat betekent: een sterke cultuur, het liefst één geloofsrichting dat alle Nederlanders verenigd (klassiek het katholicisme, later verdeeld door opkomst protestantisme), een gevoel van saamhorigheid, sterke lokale gemeenschappen, het eren van Neerlands geschiedenis, voorvaderen, leiders, helden en verhalen. Polen zou een voorbeeld moeten zijn van een sterk en verenigd volk dat zich niet laat manipuleren voor valsspelers op internationaal niveau. Nederland is pas echt een modern liberaal land geworden na de jaren zestig. Daarvoor heerste er een sterk gevoel van gemeenschap, van een wij en zij, en dat is goed. Willen wij het liberale vraagstuk oplossen, dan zullen wij weer een sterke en verenigde groep naar buiten toe vormen. Binnen onze samenleving zien we elkaar als gelijken, weliswaar met een hiërarchie, maar zonder het systeem van slavernij en haar moderne variant de oligarchie en de rente-slavernij. Iedere Nederlander is gelijk voor de wet, omdat wij verenigd zijn als groep zijnde. Binnen Nederland is er ruimte voor individualisme, grote mate van vrijheid en zelfontplooiing, maar dat gaat niet ten koste van de binnenlandse saamhorigheid en vereniging. Zodanig verweren wij ons tegen valsspelers, manipulateurs, internationale kapitalisten (globalisten genoemd tegenwoordig) en andere vijandige elementen. Over de mate van inclusiviteit t.o.v. buitenstaanders die bereid zijn zich volledig aan te passen is discussie noodzakelijk, maar dat is een ander onderwerp. Voor de rechtsen voorkomen wij zo islamisering. Voor de linksen voorkomen wij zo een alsmaar groeiende kloof tussen de groepen van de maatschappij.

The Refutation of Libertarianism

From Counter-Currents

Author’s Note:

The following text is the talk I delivered at the London Forum on October 3, 2015. I wish to thank Jez Turner, the London Forum team, and their faithful audience for making this talk possible.

Libertarianism is the politics of individualism. Individualism is both a metaphysical and a moral position.

Metaphysical individualism is the thesis that only particular men exist. Groups are just collections of individuals, with no independent reality or meaning.

Metaphysical individualism is connected to universalism, which is the idea that there is only one race, the human race, which is just a collection of individuals. Universalism implies that there is no meaningful distinction between ingroups and outgroups, between us and them.

Universalism has two important implications.

First, since politics as Carl Schmitt defines it arises from the distinction between us and them, universalism implies that politics is merely a temporary phenomenon, based on the waning illusion of meaningful distinctions between ingroups and outgroups. When these distinctions disappear, politics will as well.

Second, nationalism, patriotism, and any other form of partiality for one’s ingroup over an outgroup is morally illegitimate, since there is really no us and them, just me and you. This leads us to the ethical dimension of individualism. How do you and I get on together? If groups are just collections of individuals, there are no group values, just individual values. The purpose of social institutions, therefore, is to facilitate individuals pursuing their own aims.

The great facilitator of individuals pursuing their aims is capitalism. If you and I have something to offer each other, we might trade. If we have nothing to offer each other, we just walk on by. The marketplace requires only a minimal “nightwatchman” state to protect us against force, fraud, breach of contract, and the like.

Ethical individualism requires us to treat individuals as individuals, not as members of various morally unimportant groups handed to us by history or nature. We must be “blind” to race. We must be “blind” to class. We must be “blind” to sex. We must be “blind” to religion. We must be “blind” to nationality. We must be “blind” to all things that divide us. The only thing we must see are individual merits.

The individualism game is highly advantageous for all players. Individualism unleashes creativity in science, technology, and business. But paradoxically, the greatest strength of individualism is the form of cooperation it fosters. Each individualist comports himself as a member of a potentially global society. This means that social cooperation can scale up to the global limit as well, making possible the wholesale transformation of the world we call modernity.

Collectivist societies, however, are hampered by ingroup/outgroup splits. If people behave as members of groups, trust and cooperation are confined to ingroups, which severely constricts the scale of social institutions and corrupts their functioning with favoritism toward ingroups and discrimination toward outgroups.

In honest contests, the individualist game can outcompete the collectivist game, which is why individualistic European societies conquered virtually the entire globe with superior technologies and forms of social cooperation.

But the competition for global domination is rarely honest. Thus when Western individualist societies conquered and absorbed collectivist ones, it was only a matter of time before the more intelligent tribes learned how to cheat.

How does one cheat an individualist? By pretending to be an individualist while working as a member of a group. You demand that individualists give you a fair shake in every transaction. But whenever possible, you give preferences to members of your own tribe, and they give preferences to you.

Imagine playing a game of cards in which your opponent can play a wild card but you can’t. That wild card is their tribal membership. It does not matter how great an advantage you might have over him in terms of chips at the start, because the rules give him a systematic advantage, and as long as you play the game, you will lose. But individualists are slow to catch on to the scam, because they are blind to groups.

It is interesting that the most important founder of modern race- and nation-blind individualism was Ayn Rand, born Alissa Rosenbaum, and the leadership of her Objectivist movement just happened to be overwhelmingly Jewish, including a number of first cousins and married couples. Obviously, this was not individualist meritocracy in action. Yet Rand’s followers were blind to this fact as a matter of high moral principle.

There will never be a libertarian society. But libertarian ideology still performs a function within the existing system. And although libertarianism is superficially opposed to the Marxism of the Frankfurt School, both are Jewish intellectual movements that perform the same function: they break down the resistance of high-trust, European individualist societies to duplicitous tribal groups—what John Robb calls “parasite tribes”—preeminently Jews. Libertarians preach individualism, whereas the Frankfurt school stigmatizes white ethnocentrism and extols “inclusiveness” toward “marginalized” groups. But the result is the same. Both doctrines promote Jewish upward mobility and collective power while blinding the rest of society to what is happening.

What kind of people preach blindness as a virtue? People who are up to no good.

Ultimately, I would argue, individualism is a product of the biological and cultural evolution of European man. Individualism goes hand in hand with low ethnocentrism, i.e., openness to strangers, the universalist idea that ultimately there just one group, humanity, to which we all belong. The European mentality was beautifully encapsulated in a saying of Will Rogers: “A stranger is just a friend you haven’t met.” I doubt very much that an equivalent phrase can be found in Hebrew or Arabic. In other words, there is fundamentally no us and them. There is just knowledge and ignorance, friends we know and friends we don’t.

This openness is highly advantageous because it allows us to increase the number of people with whom trust and cooperation are possible. But openness to strangers is also risky, of course, because they might not reciprocate. Thus taking the risk of sociability—extending the hand of friendship—is deeply engrained in our sense of moral high-mindedness. But when we meet people who do not reciprocate our openness, but instead regard it as a weakness to be exploited, then our virtues are no longer advantageous, and if our elites persist in high-minded openness to such enemies, they must be relieved of their powers and responsibilities.

Individualism blinds its followers to collectivist cheats. Thus the only way to save individualism is to become aware of groups. But that sounds like collectivism. Once we become aware of parasite tribes, we have to exclude them. But that sounds like statism. If individualism is ultimately a European ethos, then individualism requires that we preserve European societies and exclude non-Europeans, which sounds like racial nationalism.

This is the refutation of libertarianism. It is a form of self-refutation. To save individualism, we have to repudiate universalism, reintroduce the distinction between us and them, and start acting collectively. Individualism only works as part of a collective of like-minded people who must exclude collectives that don’t play by the same rules. This is how some people start out as libertarian individualists and become racists, anti-Semites, and fascists in the end.