Transnationale elites en het gepeupel

De groeiende kloof tussen de bovenklasse enerzijds en de onderklasse anderzijds is onvermijdelijk in een globaliserende wereld. Aristoteles zag de staat als een mogelijkheid tot het behalen van een bepaald potentie. In tegenstelling tot de destijds algemene agriculturele levenswijze. De centralisatie van de staat bracht in de loop van de geschiedenis een centralisatie van potentie teweeg. In Frankrijk vestigden elites uit het land zich in Parijs, opperhoofdstad van de bovenklasse. Zodoende ontstaat de kloof tussen de bovenklasse en de onderklasse. Een ander kenmerk dat hen onderscheid is het algemeen "geworteld" zijn van de onderklasse op erven, in gehuchten, dorpen en kleine steden, en de "nomaden levenswijze" van de bovenklasse, die tegenwoordig van hub naar hub reist om gelijkgezinden te ontmoeten. Er lijkt een lineaire correlatie te zijn; hoe hoger de potentie, hoe groter het innerlijke globalisme. Waarom zou de nieuw gevormde bovenklasse zich beperken tot een 'achterlopend' ruraal gebied als het zich ook op de plekken kan vestigen "waar hét gebeurt?"

Het moderne profvoetbal is een schoolvoorbeeld van dit proces. Met de invoering van het Bosman-arrest in 1995 werd de machtspositie van spelers ten opzichte van clubs versterkt en werd het maximum aantal buitenlandse spelers per club opgeheven, waardoor spelers makkelijker konden wisselen van club. Voorbeeld is Patrick Kluivert, die Ajax in 1997 transfervrij, dat wil zeggen zonder transfersom voor Ajax, verliet voor AC Milan. Het Bosman-arrest heeft geleid tot de centralisatie van wereldspelers bij enkele topclubs als FC Barcelona, Chelsea, AC Milan en FC Bayern, terwijl kleinere clubs als Ajax, Feyenoord, PSV, Panathinaikos en Nantes het onderspit delfden. Het is inmiddels zover gekomen, dat zelfs minderjarige voetballers worden weggelokt uit Nederland naar clubs als Manchester City en FC Barcelona. De opheffing van nationale grenzen (in de vorm van een maximum aantal buitenlandse spelers) in het voetbal heeft geleid tot een centralisatie van de "elite" (de topvoetballers). Bovendien zijn er al gesprekken gaande over de vorming van een zogenaamde "supercompetitie", waarin de topclubs uit Europa deel gaan nemen aan een transnationale competitie, waarin zij tegen elkaar gaan strijden, in plaats van een nationale competitie.

Nogmaals, hoe groter de schaal, hoe geconcentreerder de potentie en dus hoe groter het verschil tussen de bovenklasse en onderklasse, die nu ook nog steeds sterker in geografische ligging verschillen. In Nederland wordt het gemanifesteerd in de 'grote trek' van afgestudeerden naar de Randstad. Ook tijdens de verkiezingen worden deze urbane en rurale verschillen nog maar eens tentoongesteld, ofwel de verschillen tussen de 'transnationale' bovenklasse en de 'nationale' onderklasse. Niet gezegd dat de steden louter bestaan uit lieden van de bovenklasse en vice versa. De algemene trend is echter dat de rurale gebieden, zowel in Nederland, de Verenigde Staten, Duitsland, Italië, Spanje enzovoorts. De urbane bevolking, de urbane bovenklasse, hebben voordeel bij internationalisme, terwijl de rurale bevolking voordeel heeft bij protectionisme en nationale (of regionale en lokale) autonomie. In Amerika zijn de staten New York en Californië de centra van de Democratische Partij, terwijl partijen als GroenLinks, de PvdA en D66 zegevieren in de grote steden als Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Nijmegen. Wat te denken van Londen, waarvan de bevolking zich inmiddels meer Londens dan Engels voelt? Een absolute meerderheid van de Londenaren wenste in de Europese Unie te blijven, in tegenstelling tot de rurale Engelse bevolking. In Amsterdam dreigde wethoudster Simone Kukenheim met een onafhankelijkheidsverklaring mocht Geert Wilders de premier van Nederland worden in 2017. Deze spanningen zijn onvermijdelijk in een globaliserende wereld.